°• برای تماشای برنامه‌های بیشتر به کانال‌ تلگراممون سر بزنین •° °• [@programmkorean] •°
☆ مترجم: Maryam☆ ☆ ادیتور:Golbarg76 ☆
😔❌مجرد های مطلقه فصل 7👩‍❤️‍👨❤️
مطلقه‌ها پرواز کردن به استرالیا تا عشق پیدا کنن
از همون قسمت اول همه‌ی نفرات پرامتیاز معرفی شدن، خفن مثل ساحل سورفرز پارادایز (استرالیا)
میونگ-اون که سه رأی گرفته بود، این-هیونگ رو انتخاب کرد
پس اونا شدن زوج شماره یک، و سونگ-وو و جی-وو همدیگه رو انتخاب کردن و از روز اول دوتا زوج شکل گرفت
مثل خوش‌شانسی هفت، شروع خیلی خوبی داشت
می‌دونستی «مطلقه‌ها» بیشترین زوج واقعی رو بین برنامه‌های دیتینگ داره؟
واقعاً؟
آره، بین برنامه‌های فصلی ما بیشترین رو داریم.
آها
جدی؟
آره، منطقیه
منطقیه
اول از همه، دوتا زوج دوباره ازدواج کردن، ما و زوج هیدن جیمی (اسم یکی از زوج‌های برنامه)
واو
حتی بچه هم دارن
دقیقاً، دقیقاً
زوج هیدن جیمی (اسم یکی از زوج‌های برنامه) هم الان بچه دارن
بعد، تو فصل ۳، زوج سورا و دونگ-آن
هنوز باهمن.
واقعاً هنوز؟
آره.
بعد زوج جروم و بنیتا.
حتی باهم زندگی می‌کنن.
تو فصل ۶ هم زوج جونگ-میون و بو-مین، هی-یونگ و جین-هیونگ، بانگ-گول و شی-یونگ، همه واقعی‌ان.
جدی؟
خیلی خوب دارن پیش می‌رن.
عالیه.
آره.
یه خبر جالب دیگه هم هست، یه زوج هستن که بین فصل‌ها شکل گرفتن.
واقعاً؟
آره.
یادتونه آ-یونگ فصل ۱ رو؟
مدله، آره.
اون و وکیل کیو-دوک از فصل ۵ الان باهمن، زوج بین‌فصلی.
چطور اصلاً باهم آشنا شدن؟
هر روز.
چطور دیدن همو؟
می‌گن با معرفی، مثل جلسه‌ی خواستگاری آشنا شدن.
آها.
پس «مطلقه‌ها» واقعیه.
دقیقاً.
واو، درصد موفقیتش خیلی بالاست.
خیلی بالاست.
مثل اون گارسون‌های کلاب قدیما که آدمو بهم معرفی می‌کردن.
گارسون.
جی-وون، جی-وون، این شی-یونه، و همینطور.
حالا ببینیم این بار چه زوج‌های واقعی شکل می‌گیرن، وقتی دلیل طلاق هرکدوم از مجردها رو می‌شنویم.
آره، همه سختی طلاق رو تجربه کردن.
ببینیم چه داستان‌هایی پیش میاد.
اعلان برام اومد.
وقتشه.
از همین حالا شروع می‌شه.
اوه، خیلی استرس گرفتم.
چه بدونیم چه ندونیم.
آره، درست می‌گی.
خب حالا ما...
بیایم چیزایی رو بگیم که مربوط به خودمونه، نه؟
هر بار می‌شنوم، دلم می‌گیره.
اوف.
خب...
باشه، بریم!
من...
هوم.
دلیل طلاقم اینه که...
وقتی تازه کار بودم، داشتم برای ازدواج آماده می‌شدم.
اوایل خیلی انرژی گذاشتم برای کار.
و به خاطر همین،
طرف مقابلم یه کم...
خسته شد.
آره، خسته شد.
این باعث شد
رابطه ترک برداره.
هوم.
قبل از اینکه کارمو شروع کنم،
یه کارآموزی داشتم، اون موقع
توی شرکتی که کارآموز بودم،
من لیدر تیم آموزش بودم.
آها، رئیس مستقیم؟
آره.
رابطه‌مون از معلم-شاگردی تبدیل شد به عاشقانه.
آره.
سال دوم ازدواج کردیم.
اون موقع زندگی یه کم سخت بود.
توی اون شرایط فکر می‌کردم اگه من کم بیارم، خانواده‌م می‌پاشه.
برای همین فکر می‌کردم باید
کارمو بی‌نقص انجام بدم.
واسه همین دیگه انرژی نداشتم
روی خانواده یا زندگی مشترک تمرکز کنم.
اون دوست گفت که
نمی‌تونه اینجوری ادامه بده.
گفت دلیل ازدواج اینه که عشق بگیری و عشق بدی.
که باهم خوش باشیم.
ولی اگه فکر می‌کنی رفتار و حرفات نمی‌تونه عشق بده،
و اون حسو نداره، دیگه نمی‌شه ادامه داد.
منم همین فکر رو کردم.
هوم.
خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
چون تازه کار بود، باید تمرکز می‌کرد، ولی جای طرف مقابل هم قابل درکه.
و جای هی-جونگ هم قابل درکه.
هوم...
بیشتر باهم حرف زدیم
و فهمیدیم اون چیزی که از ازدواج تو ذهنمون بود
یه جورایی
با هم جور درنمیومد.
پس فقط آینده‌ی همدیگه رو حمایت کردیم
و توافقی جدا شدیم.
زندگی مشترک هی-جونگ همین‌جوری با طلاق توافقی تموم شد.
همین.
هوم.
گفتنش برای اولین بار آسون نبود.
آره.
دقیقاً.
مرسی.
خسته نباشی.
همه خسته نباشن.
هوم.
این جمله‌ها واقعاً دلگرم‌کننده‌ست.
اگه یکی کنارت بگه.
خسته نباشی.
همین جمله‌ها.
از کسایی که خودشون تجربه کردن.
آره.
هوم.
منم خب...
اول از همه مشکل مالی خیلی بزرگ بود.
و با خانواده‌ی همسرم زندگی می‌کردم.
چهار نفر باهم زندگی می‌کردیم.
چهار نفر، ولی وضع مالی خیلی سخت بود.
واسه همین من هر کاری می‌کردم، خیلی تلاش می‌کردم.
از صبح زود تا شب، دوتا کار یا بیشتر انجام می‌دادم.
و همه‌ی بار مالی رو دوش خودم بود.
اون موقع تازه یه کسب‌وکار راه انداخته بودم، حدود یه سال و نیم اداره‌ش کردم،
ولی سریع تعطیل شد.
با تعطیل شدنش بدهکار شدم.
بدهکار بودم و برای پرداخت بدهی،
هر روز خیلی کار می‌کردم، حدود ۱۲ ساعت.
کارای مختلف مثل مونتاژ مبلمان یا تحویل بار انجام می‌دادم.
اون‌قدر کار می‌کردم که بدنم خسته بود، همه‌ش برای بدهی، بدون پس‌انداز یا پول خرجی.
هوم.
وقتی از کار می‌اومدم خونه، فقط می‌خواستم استراحت کنم.
ولی هیچ‌کس نفهمید که نیاز دارم استراحت کنم. چون همین‌جوری ادامه داشت.
از کار جسمم خسته بود، ولی از نظر روحی هم جایی برای تکیه نداشتم.
آه، خیلی سخت بوده.
من باید از مادرشوهر، پدرشوهر و خواهرشوهرم مراقبت می‌کردم. پس...
آه... واقعاً آسون نبود.
هرجا می‌رفتم خانواده بودن، انرژی نداشتم ولی مجبور بودم برای خانواده انرژی بذارم.
وقتی از کار می‌اومدم و راه خونه رو می‌رفتم، مسیر خیلی سخت بود.
اون موقع رفتم توی یه کوچه و خیلی گریه کردم.
آه... وای خدای من.
هیچ‌کس نبود که بهش تکیه کنم، هیچ‌جا برای آرامش نداشتم.
آخ...
خیلی تنها و بی‌پناه بودم.
می‌فهمم چه حسی داری.
کم‌کم جدا شدیم، و وقتی جدا شدیم، زندگی خیلی سبک شد. چون سبک شد، من خودم اول پیشنهاد دادم.
فکر کردم جدا زندگی کردن بهتر از اینجوریه. پس منم قبول کردم طلاق بگیریم. آره.
این‌جوری شد که کارمون به جدایی کشید.
هوم.
خیلی زحمت کشیدی.
واقعاً استرس‌زاست.
همیشه جلوی دوربین بودن.
حتی وقتی فقط می‌خواستم یه لیوان آب بخورم. آه.
هوم.
منم...
خب...
خیلی زود ازدواج کردم، چون خیلی سریع عاشق شدم. بدون اینکه زیاد باهم قرار بذاریم، زود تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم. شاید هنوز خام بودم.
واسه همین خیلی دعوا داشتیم. ارزش‌هامون یکی نبود. فکر می‌کردم عشق همه‌چی رو حل می‌کنه، واسه همین ازدواج کردم.
ولی آخرش عشق کافی نبود.
خیلی دعوا کردیم، تا اینکه
یه روز یهو
اون گفت می‌خواد جدا شه.
دلیلش این بود که
وقتی با من زندگی کرد، فهمید آدمی نیست که بتونه با کسی زندگی کنه.
گفت نمی‌تونه زندگی مشترک رو ادامه بده.
وای...
اون روز که خونه رو ترک کرد، آخرین بار بود.
و وقتی من رفتم،
یکی دو ماه بعد فهمیدم
کسی که قبلاً بهش شک داشتم،
کسی که همیشه حس بدی بهم می‌داد، باهاش همخونه شده، تو همون جایی که من زندگی می‌کردم.
واو.
و اون آدم همکارش بود، کسی که هنوز بهم می‌گفت «اُنی، اُنی».
حتی زن متأهل بود.
آه... اوه...
و من حتی رفتم عروسی اون آدم.
این دیگه آخرشه.
هرچی بیشتر می‌شنوی، باور نکردنی‌تر می‌شه. خیلی ضربه خورده.
پس...
چیزی که بیشتر اذیتم کرد این بود که حتی سعی نکردن ازم پنهون کنن. جلوی دوستای مشترکمون ظاهر می‌شدن، فقط یکی دو ماه گذشته بود.
آه.
این اولین باره که خودم اینو برای بقیه تعریف می‌کنم.
آه... این چیزی بود که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم. اون موقع جوون‌تر بودم، هیچ‌کدوم از دوستام همچین چیزی رو تجربه نکرده بودن، پس جایی برای گفتنش نبود.
آخرش هیچی نگفتم. سکوت کردم و گذاشتم بگذره تا الان.
یعنی تو دلت نگه داشتی و باهاش زندگی کردی.
خیلی سخت گذشت. چون واقعاً خانواده می‌خواستم.
انگار خانواده داشتم و جلوی چشمم ازم گرفتن. حس از دست دادن کسی که می‌تونست خانواده باشه، اصلاً قابل تحمل نبود.
خیلی احساس خیانت کردم.
ولی خب، الان گذشته. فقط تو دلم دفنش کردم و گذاشتم بره، هیچ‌وقت دنبالش نرفتم و دیگه باهاش تماس نگرفتم.
شاید اونا نمی‌دونن من چی می‌دونم.
واو... باورکردنی نیست.
خیلی سخت بوده که اینو تو دلت نگه داری.
چون ازدواجی بود که کلی مخالفت داشت، نمی‌تونستم سختیامو به کسی نشون بدم.
به‌خصوص به پدر و مادرم نمی‌تونستم چیزی بگم، فقط تو دلم دفن کردم.
این اولین باره که دارم درست و حسابی توی مصاحبه‌ی «دولسینگ» (برنامه مطلقه‌ها) دربارش حرف می‌زنم.
واقعاً عجیبه.
ولی وقتی فکر می‌کنم اون آدم این همه مدت سختی رو تنها تحمل کرده، خیلی دردناک بوده.
واقعیت اینه که فرصت زیادی برای گفتن به اطرافیان نیست. دوست مطلقه هم کم داریم.
برای همین وقتی با بچه‌های «دولسینگ» حرف زدم، گفتنش واقعاً دلگرم‌کننده بود. هوم.
می‌لرزیدم.
خیلی سخت بود، ارزش لرزیدن داشت.
واقعاً عجیب بود.
آه... منم، خب...
تو زندگی مشترک... راستش هیچ‌وقت دعوای بزرگ با همسر سابقم نداشتم.
زندگی مشترک خیلی عادی پیش می‌رفت، بدون مشکل خاص، مثل همه.
یعنی اون‌قدر بهش اعتماد داشتی، درسته؟
هوم، آره.
آره، همین‌جوری بود.
ولی یه جایی چیزی پیش اومد که باعث شد اعتمادمو به همسر سابقم از دست بدم. نمی‌دونم خوش‌شانسی بود یا بدشانسی که فهمیدم.
فکر کردم باید تصمیم بگیرم، ادامه بدم یا نه؟ ولی با اون فکر نمی‌شد زندگی مشترک رو ادامه داد.
پس خودم پیشنهاد دادم: «بیا جدا شیم.» آخرش توافقی طلاق گرفتیم، دو سه ماهه همه‌چی تموم شد.
دلم می‌خواست ادامه بدم، ولی اون موضوع همیشه تو ذهنم بود. نمی‌شد ادامه داد.
- نه. - معلومه که نه.
- اون فکر همیشه تو ذهنت می‌مونه، چطور می‌خوای ادامه بدی؟ - دقیقاً.
زندگی با اون کینه برای همیشه...
خب، منم...
کدوم زوج دعوا نمی‌کنن؟ همه دعوا دارن.
ولی من درست بعد ازدواج رفتم خارج.
پس دوتایی خارج زندگی کردیم.
اولش فکر کردم عالیه، فقط خودمونیم. وای، ماه عسل توی بهشت شخصی خودمون.
خیلی مثبت فکر می‌کردم.
آه، این می‌شه پایه‌ی زندگی مشترکمون.
پر از امید بودم.
هوم، واقعاً فقط خودمون بودیم، ولی همین فقط خودمون بودن شد
یه دام غیرمنتظره.
تنها کسی که می‌تونستیم بهش تکیه کنیم، خودمون بودیم.
نه جایی برای حرف زدن، نه دوستی...
این منو خسته کرد، شاید اونم همین‌طور. پس...
هی دعواهای کوچیک پیش می‌اومد.
یه دعوای خیلی جدی هم داشتیم.
انقدر بی‌اهمیت بود که گفتنش خنده‌داره...
سر شستن ظرف‌ها دعوامون شد.
ولی اون موقع دعوا کردیم انگار آخر دنیاست.
مگه می‌شه؟
همون روز فهمیدم، آه، این دیگه
دعوا بین آدمای عاشق نیست.
یه چیزی خراب شده بود. حس خیلی عجیبی داشت.
ما دوتا
هی می‌خواستیم همدیگه رو اذیت کنیم.
خودم می‌گفتم چرا اینجوری واکنش نشون می‌دم؟
تا جایی که تعجب کردم این سمتِ من کی شکل گرفت.
همون روز خیلی فکر کردم.
آه، این...
آخرش یعنی...
خیلی ساده، آخرش این بود که
ما فقط همین‌قدر همدیگه رو دوست داشتیم. نتیجه‌م همین بود.
پس خیلی صادقانه حرفامو زدم.
راستشو گفتم،
و اونم دقیقاً همین حسو داشت.
سه روز بعد، برگشت کره.
خیلی حیف شد.
اوه...
یه بخشش هم بدشانسی بود.
وقتی رسیدیم آمریکا، کرونا شروع شد.
پس فقط خونه موندیم.
حدود ماه پنجم یا ششم بود.
اون موقع خیلی دعوا داشتیم.
آره، دعوا زیاد شد.
در واقع اون خونه، خونه‌ی تازه‌عروسیم بود.
وقتی اون رفت،
من تنها موندم.
یه بار دستگیره‌ی یخچال رو گرفتم و
زدم زیر گریه. اشک همین‌جوری می‌ریخت.
اون روزو دقیق یادمه.
گریه کردم.
ولی اون خونه...
هر گوشه‌شو نگاه می‌کردم،
همه‌ش خاطره بود. همه‌چی خاطره شده بود.
حتی یه دستگیره‌ی در،
یه لامپ، یه دستمال تمیزکاری،
هر بار می‌دیدم،
خیلی دلم می‌گرفت.
هر بار که چشمم به چیزی می‌افتاد.
همین‌جوری بود که جدا شدیم.
در کل، من تازه‌ترین مطلقه بین بچه‌ها هستم.
وقتی وسایلمو از خونه‌ی تازه‌عروس جمع می‌کردم،
خیلی گریه کردم.
شاید اون لحظه بیشترین همدلی رو حس کردم.
نه از پشیمونی، فقط اشک می‌ریخت.
یه حس پیچیده بود. آره.
برای همین الان یه شوهر فوق‌العاده داری!
عصبانی نشو. الان دارن گریه می‌کنن. سر بچه‌ی گریون داد نزن.
از گیجی عصبانی شدن...
در واقع ما ازدواج می‌کنیم که خوشبخت باشیم.
خب، اول از همه اون آدم خیلی منو دوست داشت.
خیلی منو دوست داشت،
ولی ما دوتا
از یه اتفاق خاص
همه‌چی شروع کرد به خراب شدن.
منم یه کم دلخور بودم،
اونم دلخور بود،
هر روز دعوا می‌کردیم.
هر روز دعوا... ولی
چیزی که بیشتر اذیتم می‌کرد این بود که
چطور می‌شه این همه دعوا کرد و هنوز اسمشو گذاشت عشق؟
ولی نمی‌تونستیم جدا بشیم.
برای همین برای حفظ رابطه،
هر کاری از دستم برمیومد کردم.
مشاوره، هر چیزی که ممکن بود، امتحان کردم.
ولی بهتر نشد،
شدت دعواها بیشتر و بیشتر شد.
این سخت‌ترین بخش بود.
من یه کم منطقی‌تر بودم، اون بیشتر احساسی، پس
تحمل واکنش‌های احساسی‌ش برام سخت بود،
تا جایی که دیگه نمی‌تونستم ادامه بدم.
این باعث می‌شد حل اختلاف خیلی سخت بشه.
بعدش کار به جایی رسید که دیگه نمی‌تونستم بخوابم.
بعد ازدواج، سلامتی‌م خیلی افت کرد.
حدود ۵-۶ کیلو کم کردم و دیگه وزنم برنگشت.
چون خیلی آسیب دیده بودم،
فکر کردم این راهش نیست.
وقتی با پدر و مادرم حرف زدم،
هنوزم
خیلی از هر دو خانواده ممنونم چون
هیچ‌کدوم طرف کسی رو نگرفتن،
فقط دیدن این تصمیم به نفع هر دومونه.
کاملاً احترام گذاشتن.
واقعاً از هم پاشیدن خانواده برای همه دردناکه.
خیلی ممنونم، واقعاً... هوم، آره.
هیچ حس پشیمونی ندارم. چون واقعاً تمام تلاشم رو کردم.
هوم... اول از همه،
بعد ازدواج، کارم یه جور خاص بود، من و همسرم آماده‌ی تحصیل خارج می‌شدیم. شرایطی بود که باید می‌رفتیم.
ولی اون موقع تازه کارمو شروع کرده بودم، تحصیل خارج هم هزینه داشت، پس
شرایط مالی خانواده‌ها فرق داشت، بیشتر هزینه‌ها رو پدر و مادرم دادن.
هوم.
به‌خصوص پدرم خیلی همسر سابقمو دوست داشت.
اوه.
قبل از اون، تا ۲۷ سالگی هیچ‌وقت از پدرم پول توجیبی نگرفته بودم، خیلی هم باهاش حرف نمی‌زدم.
ولی بعد یهو ماشینشو داد که برای قرارها استفاده کنم. همین نشون می‌داد خیلی از اون آدم راضی بود و حمایتش می‌کرد.
خیلی خوشحال بود، نه؟
چون حمایت می‌شدیم، توی تحصیل خارج سعی کردم خیلی صرفه‌جو باشم،
ولی چون دیدگاه مالی‌مون فرق داشت، سر همین موضوع‌ها زیاد بحث می‌کردیم.
بعدش هم به خاطر کرونا مجبور شدیم نیمه‌اجباری برگردیم.
وقتی برگشتم کره، فکر کردم باید مسئولیت مالی خانواده رو بیشتر به دوش بکشم، پس
رفتم یانگسان برای کار بلندمدت، مثل رفت‌وآمد طولانی.
دوشنبه می‌رفتم یانگسان، جمعه برمی‌گشتم، مثل یه زوج آخر هفته‌ای.
حدود نیم‌سال اونجا بودم، یه دوشنبه صبح رفتم یانگسان،
ولی کاری که قرار بود انجام بدم کلاً متوقف شد، پس سریع برگشتم سئول.
برگشتم به خونه‌ای که باهم زندگی می‌کردیم.
وقتی رسیدم جلوی خونه، گفتن همسرم تنهاست، ولی حس کردم یکی دیگه هم تو خونه‌ست.
وای خدای من...
اوه...
آخه چرا باید این کارو تو خونه بکنی؟
گفتن تنهاست، ولی من حضور یه نفر دیگه رو حس کردم.
واقعاً...
ردپای یه غریبه تو خونه‌ی خودم... آخه چطور می‌تونی این کارو بکنی؟
فکر کردم اشتباه شنیدم، دقیق‌تر گوش دادم، صدای یه مرد شنیدم.
همون لحظه همه‌ی اعتمادم فرو ریخت.
تا اون روز هیچ‌وقت شک نکرده بودم، ولی همون روز، کاملاً اتفاقی،
خودم خیانت رو تو خونه‌م دیدم.
آخرش به خاطر خیانتش، سریع طلاق گرفتیم.
بین همه‌ی اینا، فکر می‌کنم پدرم یه کم احساس گناه داشت که اون ازدواج رو جلو برد.
آه...
چون خودش رو مقصر می‌دونست.
وای... خیلی احساس گناه می‌کرد.
پدرم آدم خیلی قوی‌ایه، ولی الان دچار حملات پانیک شده. آه...
وقتی بهش فکر می‌کنم، خیلی دلم می‌گیره. شکست ازدواج من قطعاً پیامد داشت.
آره، همینطوره. درست می‌گی.
خیلی سخت بوده.
یه تجربه‌ی مشابه... من سفر کاری رفته بودم.
اون موقع زیاد سفر کاری می‌رفتم.
همه‌چی روی اعتماد بود. ولی یه اتفاق افتاد که اون اعتماد شکست.
معمولاً وقتی همسر یا عشق آدم قراره یازدهم برگرده، ولی دهم میاد، آدم خوشحال می‌شه، نه؟
ولی من خواستم سورپرایزش کنم، رفتم، ولی واکنشش این بود: «چرا زودتر اومدی؟»
همین واکنش... خیلی عجیب بود.
آه، اون واکنش...
وای خدای من.
ولی خب، زن و مرد یه حس ششم دارن وقتی چیزی درست نیست.
اون شب بعد شام رفتیم کارائوکه. همون جایی که قبلاً باهاش می‌رفتم.
همون اتاق کارائوکه‌ای که باهاش قرار می‌ذاشتم.
گفتم می‌رم دستشویی، رفتم بیرون. ولی...
اون زنگ زد.
وقتی تلفن دستش بود،
شنیدم گفت: «آره، با یه اوپا هستم.»
اوه!
چرا دروغ گفت؟
گفت: «آره، با یه اوپا هستم.»
دیگه داشتم دیوونه می‌شدم.
واقعاً دیوونه‌کننده بود.
پس...
رفتم داخل، گوشی رو برداشتم.
همین که گوشی رو برداشتم، شنیدم...
«هی [اسم]، کی برمی‌گردی؟ همه اوپاها اینجان...»
وقتی اون تماسو شنیدم،
آه، واقعاً...
اون ازدواجشو از طرف مقابل پنهون کرده بود.
آه... همه‌چی فرو ریخت، کامل.
پس وقتی من سفر کاری می‌رفتم، چی اتفاق می‌افتاد؟
هرچی بیشتر اعتماد می‌کردم...
آه... فقط وقتی به اون لحظه فکر می‌کنم، هنوزم باورم نمی‌شه.
خاطره‌ی اون روز هنوز خیلی واضح جلوی چشممه.
اول قرار بود عروسی کنیم، همه‌چی آماده شد، ولی آخرش عروسی رو کنسل کردیم...
کنسل کردن کافی بود، ولی چون عقد رسمی کرده بودیم، مجبور شدیم بریم دادگاه و طلاق بگیریم.
یعنی قبل از مراسم،
حتی جشن عروسی نگرفته بودیم.
خیلی ناامیدکننده‌ست... ده سال از طلاق گذشته، ولی هنوز زندگی مشترک درست و حسابی نداشتم.
معمولاً برعکسشه؛ عروسی می‌کنن ولی عقد رسمی ندارن... اینجا برعکس شد.
دقیقاً.
نمی‌تونم بگم مطلقه نیستم...
آره، واقعاً کل ماجرا...
اون موقع خیلی...
آه... چون دوستام زود ازدواج کرده بودن، خیلی حسرت می‌خوردم. ولی من قبل از اینکه حتی مراسم داشته باشم، مطلقه شدم...
کی می‌تونم بالاخره یه زندگی مشترک خوشحال داشته باشم؟
قبل از اینکه فرصت ازدواج واقعی داشته باشم، اسم طلاق خورد روی پرونده‌م.
فکر دوباره شروع کردن هم برام یه دیوار ساخته بود.
یه دوره‌ای خیلی ناامید بودم.
فقط به خاطر یه برگه‌ی عقد، ده سال زندگی سخت داشتم.
آه... هیچی نبود.
دیگه نتونستم خودمو جمع کنم.
هی تو ذهنم مرور می‌کردم، دوباره و دوباره...
دیگه نمی‌شد رابطه رو ادامه داد. پس...
برای همین تمومش کردم. من... من...
من... من... اوه...
هوم... هنوزم وقتی یادش می‌افتم می‌لرزم.
چی بود...
من اینجوری بودم، اونم همین‌طور... انگار هر دومون تو زندگی مشترک خیلی خام بودیم. ولی...
اگه دقیق‌تر بگم، مشکل اصلی با مادرشوهرم بود.
آه...
مشکل با مادرشوهر... خب...
قبل از اینکه با همسر سابقم آشنا بشم، افسرده بودم.
بعد خانواده‌ی اون فهمیدن و گفتن نباید با کسی که مشکل روحی داره ازدواج کنی. وقتی شنیدم اینو گفتن...
آه... واقعاً سخت بود.
رابطه‌مون دیگه درست نمی‌شد، ولی بازم ازدواج کردیم.
خانواده‌ی شوهرم می‌خواستن مثل دختر خودشون باهام رفتار کنن، یه عروس صمیمی می‌خواستن،
ولی اون موقع من دیگه دلم بسته شده بود.
آه...
به خاطر زخمی که خورده بودم.
آه... واقعاً...
وقتی این حالتو داری، نمی‌تونی مثل دختر واقعی بشی. چون ما آدمیم.
خیلی سخت بود، گفتم نیاز به زمان دارم. ولی اونم جواب نداد، شوهرم هم نتونست بینمون واسطه بشه.
خانواده‌ی شوهرم از همون اول مخالف بودن.
خیلی مخالفت می‌کردن و می‌گفتن: «شما دوتا چطور می‌خواین ادامه بدین؟ فقط نگاه کردن بهتون خفه‌کننده‌ست.» من همیشه تلاش می‌کردم.
چون ما هم جوون ازدواج کرده بودیم،
حرفاشون خیلی...
انگار می‌خواستن وجودمو انکار کنن. با خودم می‌گفتم، یعنی فقط چون منو دوست ندارن، همه‌چی رو ازم پس می‌زنن؟
به خاطر همین، رابطه‌م با شوهرم سردتر شد.
هوم...
چون خیلی سختی کشیده بودم، به پدر و مادرم گفتم:
«این چیزا خیلی سختن... اون‌قدر سخت که دلم می‌خواد بمیرم.»
گفتم: «این چیزا خیلی سختن... اون‌قدر سخت که دلم می‌خواد بمیرم.»
اون‌جا مادرش گفت: «خب، پس طلاق بگیر.»
این حرفو شوهر سابقم بهم گفت.
ما...
اولش توافقی بود، ولی چون به نتیجه نرسیدیم، رفتیم سراغ داوری (میانجی‌گری دادگاه).
طلاق از طریق داوری (میانجی‌گری دادگاه) انجام شد، و دلیل اصلیش این بود که
آخرش حس کردم
شوهر سابقم دیگه نمی‌خواست شوهر من باشه،
بیشتر می‌خواست پسر خانواده‌ش باشه. وقتی اینو فهمیدم،
منم تصمیم گرفتم.
خوبه.
الان خیلی بهتر شدی؟
آره، الان دیگه...
خیلی سختی کشیدی.
داستان من یه کم طولانیه. و خاصه.
یعنی چی؟
شوهر سابقم ورزشکار بود.
ورزشکار بود و من واقعاً تحسینش می‌کردم که سال‌ها یه کارو ادامه داده.
گفتم: «وای، خیلی عالیه» و تصمیم گرفتم ازدواج کنم.
تو گفتی مشکل با مادرشوهر داشتی، نه؟ مادرش از همون اولین دیدار منو دوست نداشت.
همون اول که دید، گفت:
«فکر کردم ملکه‌ی زیبایی میاری، ولی اینو آوردی؟»
خب...
چی بود این؟
چرا باید همچین چیزی بگه؟
ها؟
نه، جدی.
وقتی اینو شنیدم،
احساس کردم خیلی بی‌ارزشم.
خیلی مخالفت کردن، ولی آخرش بعد از گرفتن فال، اجازه دادن ازدواج کنیم.
گفتن: «اگه فال این بچه می‌گه می‌شه، پس باید حمایتش کنیم.»
ولی چون اون ورزشکار بود، گفتن بهتره ازدواج رو مخفی نگه دارین.
نزدیک بازنشستگی بود.
گفتن تا بازنشستگی پنهونش کنین. پس...
من فکر کردم کم دارم، گفتم: «باشه.»
این کارو کردم و فکر کردم درسته، چون شغلش مهم بود.
در هر صورت نمی‌شد علنی بشه.
حتی به دوستام یا خانواده‌م نگفتم.
که ازدواج کرده بودیم.
چی؟
در همین حین، مادرشوهرم اصلاً آروم نشد.
هر روز بدتر می‌شد.
منم جوون بودم، مریض بودم، تو بیست‌سالگی.
داروی هورمونی مصرف می‌کردم.
اون موقع مادرشوهرم نبود، عمه‌ش بود که پرسید:
«داروت چیه؟» منم گفتم:
«از بچگی مریض بودم، داروی هورمونی می‌خورم.» بعدش...
بدون هیچ مکثی،
به شوهرم گفت: «این دختر رو برگردون خونه‌ی مادرش. چرا یه مریض رو آوردی اینجا؟»
چی؟
آه... چرا باید همچین چیزی بگه؟
چی؟
شوخی می‌کرد؟
آه... چرا اینجوری؟
ولی اون هیچ حرفی نزد، فقط خندید.
شوهر سابقم هیچ واکنشی نشون نداد، فقط خندید.
من نمی‌خواستم با خنده جمعش کنه... فقط خندید و گذشت.
ولی این...
تو زندگی مشترک، چیزای کوچیک... ولی همون یه جمله تبدیل شد به یه زخم بزرگ.
یه زخمی خیلی عمیق... واقعاً تحملش سخت بود.
به شوهر سابقم گفتم: «چطور وقتی اینو گفتن، ساکت موندی؟» گفت:
«خودت برو بهشون بگو.» همینو گفت.
حرفی که زد، زخممو بیشتر کرد: «اگه ناراحتی، خودت برو بگو. یا همین‌جوری ادامه بده.»
اون...
من هنوزم از اون ناراحتم. فقط یه بار می‌تونست بگه: «نه، چرا اینو می‌گی؟»
اگه فقط یه بار طرف منو می‌گرفت... نگرفتنش خیلی دلمو شکست. و این تکرار شد، تا اینکه...
یه بار مادرشوهرم زیاد خورده بود و گفت: «یه آدم بد پسرمو دزدیده...»
اون موقع فکر کردم: «باید ناپدید بشم تا مجبور نباشم اینو تحمل کنم.» اون سخت‌ترین دورانم بود.
آخه چه دوره‌ایه که هنوز می‌گن: «یه آدم بد پسرمو دزدیده»؟ واقعاً مثل دیالوگ سریال بود.
فکر می‌کنم تو زندگیم انتخاب‌های زیادی داشتم.
بهترین انتخابم «طلاق» بود. الان خوشحالم... البته زمان برد تا به این خوشحالی برسم.
آفرین.
هوم... خیلی روشن و شاد به نظر میای، باورم نمی‌شه.
انتظار همچین داستان سنگینی رو نداشتم.
ببخشید، نمی‌خواستم سنگین بشه. نه، اصلاً. برعکس، ممنونم که بیشتر گفتی.
خیلی سخت بوده... الان که اینقدر شاد و روشن به نظر میای، آدم نمی‌فهمه چی کشیدی.
شادترین چهره، ولی غمگین‌ترین دلیل.
این داستان...
خیلی سخت بوده.
امیدوارم پدر و مادرم اینو نبینن...
خیلی دیر به پدر و مادرم گفتم که می‌خوام طلاق بگیرم.
سخت‌ترین چیز اینه... اگه پدر و مادر سوها اینو ببینن، خیلی دردناک می‌شه.
نگرانی پدر و مادرا وقتی می‌فهمن بچه‌شون درد کشیده... بچه‌شون براشون خیلی عزیز بوده. ولی...
معمولاً وقتی اتفاق بدی می‌افته، آدم‌ها تو خودشون نگه می‌دارن، هی قورت می‌دن، و نمی‌خوان پدر و مادرشون بفهمن.
پدر و مادرم بوسان بودن، پس...
اون طرف خودش رفت و باهاشون حرف زد.
با هم رفتین؟
من نتونستم برم، فقط تلفنی به پدر و مادرم گفتم: «شرایط اینجوریه، احتمالاً همین‌طور می‌شه.»
پدر و مادرم هیچ حرفی نزدن تا اینکه...
بعد از اینکه طرف مقابل به خانواده‌ی هی‌جونگ گفت، یه روز همسر سابقم یهو زد زیر گریه. حدود یه هفته بعد؟
بعد یه پیام نشونم داد. پیامو مادرم براش توی KakaoTalk فرستاده بود.
توش نوشته بود: «دختر زیبای من... دیگه نمی‌تونم اینجوری صدات کنم...»
آه...
اون پیام برای همسر سابقم بود. توی جامعه‌ی کره، مادر بیشتر نگران عروس مطلقه‌ست. طلاق گرفتن...
کار آسونی نیست.
آره، بیشتر درباره‌ی زن‌ها بود تا مردها. وقتی اون پیامو دید و گریه کرد، منم خیلی گریه کردم.
بعد از اون فهمیدم مادرم که هیچ‌وقت چیزی بهم نگفته بود، چقدر دل بزرگی داره وقتی با اون حرف زده.
- لیوانارو بزنیم به هم؟ - آره!
همه خیلی زحمت کشیدن.
خب، بزنیم به هم.
لیوانارو زدیم به هم.
رها کن، رها کن، رها کن.
بیاین لیوانارو بزنیم به هم و همه چی رو رها کنیم، بذاریم بره.
بیاین لیوانارو بزنیم به هم و بابت زحمات همه قدردانی کنیم.
داستانا مثل آب زلال جاری شدن و رفتن...
خلاصه، گفتنش یه سبک شدن بود.
آره، خیلی سبک شدیم، نه؟
درسته، خیلی خاصه.
اینکه اینجوری دور هم جمع بشیم آسون نیست.
نه؟ هوم...
چه داستانی برای همدیگه به جا می‌ذاریم؟
براتون آرزوی خوشبختی می‌کنم، جدی.
امیدوارم همه یه آدم خوب پیدا کنن.
حالا که همه چی رو گفتین، باید سبک شده باشین.
خیلی زود بعدش اینجوری شد.
آه، یه پیام اومد. KakaoTalk بود.
پیام برای مجردای مطلقه.
همه خیره شدن.
چی بود؟ چی بود؟
توی پیام چی بود که توجه همه رو جلب کرد؟
فردا یه «قرار دویدن» هست.
دویدن.
اوه، قرار دویدن خوبه.
دویدن...
هرکی می‌خواد شرکت کنه، باید قبل ۶ صبح آماده حرکت باشه.
درسته.
فقط کسایی که قبل ۶ سوار ماشین بشن می‌تونن بیان.
اولین قرار توی استرالیا. وای، چه قشنگ!
دویدن صبح کنار دریاچه‌ی شهر... باید اونجا دوید.
باید بری، باید بدوی... باید بدوی، باید بدوی.
هوا قطعاً خیلی تازه‌ست.
۶ صبح، وقتی هنوز کامل روشن نشده...
فقط کسایی که سوار ماشین بشن...
کی از مجردای مطلقه توی این قرار دویدن شرکت می‌کنه؟
خوبه، نه؟ دویدن حال آدمو خیلی بهتر می‌کنه، باعث می‌شه همدیگه رو بیشتر دوست داشته باشین.
دوپامین موقع دویدن ترشح می‌شه و حس خوب می‌ده!
البته نفس‌تون می‌گیره.
ولی یه جور عجیبه...
آه، من از این خوشم نمیاد.
ولی ۶ صبح یه چیز دیگه‌ست.
۶ صبح واقعاً فرق داره.
خیلی زوده... سخته بری بیرون مگر اینکه طرفتو خیلی دوست داشته باشی.
تازه اون موقع ممکنه نفس‌ت هم بوی بد بده.
همه پیامو چک کردن.
ساعت شیش... من ۵:۳۰ بیدار می‌شم. شیش...
خش‌خش...
یه نگاه یواشکی...
بعد از اعلام قرار، فضای نشیمن یه کم عجیب شد. من ۵:۳۰ بیدار می‌شم.
دویدن؟ دویدن...؟
قرار دویدن یعنی واقعاً باید دوید؟ احتمالاً آره.
می‌خوام بدونم کسی که دوست دارم فردا میاد یا نه...
کسی اینجا تجربه‌ی دویدن طولانی یا ماراتن داره؟
آره، من دارم.
خیلی خوب می‌دوم. واقعاً توش خوبم.
هوم، زانوهات باید خیلی قوی باشه.
زانوهات محکم باشه دیگه...
خب... اوکی.
پُز میدی؟ این پُزه؟!
یه جور پُز دادنِ ریز و مخفیانه (؟)
منم ورزش می‌کنم... چون نه سیگار می‌کشم نه مشروب می‌خورم.
من بیشتر دنبال پروفایل بدن بودم، نه ماراتن.
آه...
واسه همین دیوونه‌وار تمرین می‌کردم. هفته‌ای هفت روز فقط ورزش.
کم‌کم ورزش مداوم شد یه سرگرمی.
یه سرگرمی سالم.
از اون موقع تمرین کردی و تو سه حرکت اصلی مجموع ۴۰۰ کیلو زدی؟
این خیلی عجیبه! واقعاً ۴۰۰ کیلو؟ وای وای.
دو سه بار پروفایل بدن گرفتم.
سه بار گرفتی؟ واقعاً؟ سه بار؟
وای، خیلی خفنه. بهت میاد. هوم.
اگه بخوام بیشتر پُز بدم، چند بار ماراتن کامل دویدم.
اوه! جدی؟ عالیه. چه حسی داشت؟
وقتی تموم شد؟ فوق‌العاده.
از اول تا آخر دویدی؟
چهار ساعت و چهل دقیقه؟ الان زیر پنج ساعت می‌دوم.
خیلی حس غرور و معنا داشت.
عالیه. کسی که ماراتن کامل می‌دوه، خودش شناخته‌شده‌ست.
همه دارن به دویدن افتخار می‌کنن. ببینیم کی میاد، کی نمیاد.
تو فردا میای بدوی؟
آره، من. تو میای؟ فکر کنم خیلیا می‌خوان بدوَن.
آه، خیلی دوست دارم بیام. ولی نمی‌دونم می‌تونم یا نه.
من می‌خوابم.
معمولاً می‌دوی؟
یه مدت خیلی جدی ورزش می‌کردم، ولی بعدش دیگه نه.
آه، وقتی سرباز بودم هر روز ۳ کیلومتر می‌دویدم، دیگه الان نمی‌خوام.
خسته‌کننده‌ست، نمی‌تونم ادامه بدم.
آره، احتمالاً هر روز ۳ کیلومتر می‌دویدیم.
منم نمی‌دوم.
منم معمولاً نمی‌دوم. تازه دیسک کمر دارم، سیاتیک، راه رفتن برام سخته.
یهو نظرشو عوض کرد، گفت نمیاد. خیلی بامزه بود.
الان دیگه همه فهمیدن کیو دوست دارن، نه؟ سریع معلوم شد... انگار هی‌جونگ حسشو فهمید؟
وقتی یِوون گفت نمیاد، منم فکر کردم حتی اگه بیام، نمی‌تونم با یِوون قرار بذارم، پس نمیام.
نمیام.
دویدن... تو میای قرار دویدن؟
آره، فکر کنم بیام.
تو میای؟
من صد درصد میام. چرا تو نمیای؟
تو نمیای؟
حرکت ساعت شیشه، پس...
یه کم دارن واکنش همو می‌سنجن.
منم باید دوباره خوب فکر کنم...
میای؟ قرار دویدن؟
فردا؟
سؤال از آروم، با دست اشاره به جی‌وو.
بیشتر از همه برام نظر جی‌وو مهمه.
برای سونگ-وو، احساس جی‌وو خیلی مهمه.
جی‌وو،
من معمولاً نمی‌دوم.
می‌تونم بدوم، ولی مشکل بعدشه.
برنامه‌ی بعدی...
نمی‌تونم برم سر قرار بعدی.
فکر کنم دوباره می‌خوابم.
جی‌وو گفت معمولاً نمی‌دوه، پس
به جای اینکه اون موقع انرژی خرج کنه،
می‌خواد انرژی‌شو نگه داره
واسه قرار بعدی استفاده کنه.
از نظر استراتژیک، خوبه.
سونگ-وو و جی‌وو تمرکزشون روی قرار بعدیه؟
در همین حین، سوها رفت آشپزخونه.
داشت صبحونه‌ی فردا رو آماده می‌کرد.
چی کار می‌کنه؟ چی داره خرد می‌کنه؟
نه...
(با شنیدن صدا از آشپزخونه، دونگ گون رفت سمت سوها)
سوها دونگ گون رو دوست داره.
دونگ گون، انتخاب شماره‌ی یک سوهاست.
نباید همینجوری بذاریمش، نه؟ بذاریم روش سلفون؟
سلفون هست؟
سوها و دونگ گون با هم غذا رو جمع کردن.
خیلی به هم میان، نه؟
اوه، چی بود؟ چی بود؟
یه تماس کوچیک...
اوه، دستاشون به هم خورد.
اوه، اون لحظه‌ها آدم دلش می‌لرزه.
دقیقاً.
دونگ گون از اول انتخاب شماره‌ی یک بود.
هنوزم انتخاب شماره‌ی یکه. ولی وقتی کنار هم باشن...
یه نگاه اطراف...
این روغن زیتونه؟
آه، این چیزا قلبمو تند می‌کنه. (اونقدر نزدیک که نفس همو می‌شنون)
خلاصه، خوش‌شانسیم. یکی داره آشپزی می‌کنه. (آیا دل سوها بیشتر سمت دونگ-گان میره؟)
دقیقاً. (آیا دل سوها بیشتر سمت دونگ گون میره؟)
تو فردا توی قرار دویدن شرکت می‌کنی؟
دونگ-گان هم...
اون و من یه سری علایق مشترک داریم، هر دو ورزش دوست داریم.
یه کم صبر کن، یه بار مزه‌شو بچش.
ورزش دوست داری؟
آره، ورزشو دوست دارم.
منم خوب می‌دوم.
زانوهات باید خیلی قوی باشه. (تیپ ایده‌آلم، حتی زانوهاش قویه!)
حتماً میاد، نه؟ (آیا دونگ-گون فردا میاد؟)
پس منم می‌خوام بدوم. (سوها منتظر قرار دویدن با دونگ-گونه)
می‌تونن با هم بدوَن؟
فقط زن‌های مطلقه توی نشیمن هستن.
فردا میای بدوی؟
جالب به نظر میاد، ولی...
اینکه بتونم اون موقع بیدار شم یه کم سخته.
زن‌های مطلقه هنوز دارن فکر می‌کنن که برن یا نه.
(یه نفر مثل مانکن داره میاد سمت نشیمن.)
اینکه اینجام مشکلی نداره، نه؟ (یه نفر مثل مانکن داره میاد سمت نشیمن.)
سوها، سوها گفت دویدن رو دوست داری.
گیج شدم.
کامل چرخید و حالت نشستن عوض شد... سمت میونگ-اون!
فردا می‌خوای بدوی؟
ببینیم فردا می‌تونم بیدار شم یا نه.
اگه بیدار شی چی؟
خب، آره.
با جواب نصفه‌نیمه‌ی میونگ-اون، همه بیشتر فکر کردن.
اگه میونگ-اون بیاد، منم میام (؟)
اوه، این‌هیونگ هم جذابه، نه؟ (یه جور شیرینی و بامزگی مثل توله‌سگ داره؛ پرانرژی و وابسته.)
درسته.
(قرار دویدن این‌هیونگ فردا همینه.) یه کم بریم بیرون... فضای باز.
یه جورایی داره روی معنای قرار با میونگ-اون تأکید می‌کنه.
جی‌وو وقتی بیرون میره یه امتیاز داره.
هوم.
شاید فردا برم سر قرار؟ یا نه؟
بحث پُز دادن نیست، ولی...
تا اینجا اومدم، یه فرصت تکرارنشدنیه، پس اگه بشه می‌خوام لذت ببرم.
از این نظر، باید برم قرار دویدن.
درسته. آره. اوه. آره، همینطوره.
دارن قانع می‌کنن؟ می‌گن برو بیرون؟
این‌هیونگ می‌خواد با میونگ-اون باشه.
فکر می‌کنی میونگ-اون توی قرار دویدن شرکت کنه؟
یه جور دعوت کردن (؟)
خوبه بریم، نه؟ کی دوباره اینجا همچین فرصتی پیش میاد؟
می‌دونم اینجوری حرف زدم که بیشتر ترغیب بشه بیاد.
می‌شه گفت یه جور سیگنال بود.
یه حسی دارم که فردا با میونگ-اون می‌دوم.
MBTIت چیه؟
INFP. INFP.
کامل P.
میونگ-اون چی؟
من ESTJ هستم.
ESTJ؟
خیلی دوستای ENFP دور و برم دارم.
ENFP هم؟ آره. (منم ENFPم)
همه‌ی دوستام مثل توله‌سگن، همیشه کنارمن. (یعنی پرانرژی، شیرین، وابسته و دنبال آدم.)
خیلی دوست دارم. خیلی ♥
ENFPها یه کم شبیه توله‌سگن؟
کاملاً توله‌سگی‌ان. (یعنی پرجنب‌وجوش، بامزه و همیشه دنبال توجه.)
توی پروفایلم هم نوشتم... وقتی اول ثبت‌نام کردم...
سلام، من این‌هیونگم از یانگسان. ENFPم، پرانرژی و اجتماعی، یه تیپ توله‌سگی! (یعنی مثل یه توله‌سگ شیرین و پرجنب‌وجوش که عاشق آدم‌هاست.)
فقط ENFPها اینجوری راحت MBTIشونو می‌گن.
ولی خیلی واضح نشون داد. کاملاً بی‌پرده. مستقیم به میونگ-اون گفت.
(منم می‌خوام توله‌سگت باشم!)
تیپ توله‌سگی... همینطوری. (از دویدن تا MBTI و حتی اون بامزگی توله‌سگی.)
این نمایش توله‌سگی این‌هیونگ به دل میونگ-اون می‌شینه؟
می‌خوان برن دور دوم یا سوم؟
نه، همین‌جا انجام دادن. بعدش رفتن.
گپ‌زدن خیلی پرانرژی بود.
۴ ساعت مونده به قرار دویدن. الان ساعت ۲ نصفه‌شبه.
قرار ساعت ۶ صبحه، ولی اگه ۲ نصفه‌شب هنوز دور دوم باشن، کی می‌تونه بره؟
به نظر میاد هیچ‌کس نمی‌ره بیرون.
از قرار دویدن حذف شدی.
چی می‌خوری؟
آب می‌خوری؟
چی می‌خوری؟
همه دارن مشروب می‌خورن.
اوپا... نه اوپا. اوپا... نه اوپا. اوپا نیست... اوپا.
اوپا؟ اوه. اوپا؟
اوپا؟
اوپا...!
آه، «اوپا» یه کلمه‌ی جادوییه. واقعاً.
من بهش نگفتم اوپا چون فکر کردم اوپاست. نه، نه؟ (صدا واضح نمیاد.)
نه، نه.
برای من اینطوری نیست.
آه، من معمولاً همه رو اوپا صدا می‌کنم.
اینجا دیگه چیزی به اسم اوپا گفتن وجود نداره...
- از قیافه‌م معلومه شبیه اوپا هستم. - نه، نه.
نه، نه. اینطوری نیست، اشتباه نکن.
با یه خنده‌ی پهن و از ته دل...
هه‌هه، خوبه.
آره، به نظر میاد خوششون اومده.
چقدر دیگه اینجاییم؟
اونایی که ساعت ۶ می‌رن باید زودتر بخوابن.
تو ساعت ۶ میای؟
دو دل شدم.
چون فکر می‌کنم باحال می‌شه.
همه یه جورایی دو دلن.
انتخاب میونگ-اون هنوز معلوم نیست.
جواب واضح نداد، نگرانم.
درسته.
اولویت شماره‌ی یک دلم؟
اوه، معلومه میونگ-ونه.
تو قرار دویدن شرکت می‌کنی؟
آره، قطعاً میام.
الان ساعت ۳ شده. سه ساعت دیگه باید بیدار شیم.
می‌تونم بعد سه ساعت بیدار شم؟ اوه، فکر نکنم.
آره، توی فصل ما، توی ۴ شب و ۵ روز، همه تقریباً فقط سه ساعت می‌خوابیدن.
جدی؟ ولی بازم همه کاراشونو می‌کردن. چون ضروری بود. (حتی بی‌خواب، همه کارارو انجام می‌دادن.)
چیزای مهم، شخصیت، اینا... چی مهمه؟
من خیلی منطقی فکر می‌کنم. مخصوصاً وقتی بحث می‌کنم.
اون عصبانیت فقط یه لحظه بود. وقتی منطقی حرف بزنی...
می‌گی خب، من و این آدم یه کم فرق داریم. باید تو بعضی چیزا بیشتر دقت کنم. باید منطقی فکر کنم.
اگه درست بحث کنیم، می‌شه جلوی خیلی چیزا رو گرفت. دو طرف می‌تونن خودشونو با هم وفق بدن.
دقیقا.
شوهر ایده‌آلی که می‌خوام کسیه که بتونه با گفت‌وگو منطقی مشکلاتو حل کنه.
از این نظر، فکر می‌کنم اون آدم خیلی با سبک من سازگاره. حتی شاید آدم سالمی باشه. اینجوری فکر کردم.
میونگ-اون همون این-هیونگه. (این-هیون نزدیک‌ترین به تیپ ایده‌آل میونگ-اونه)
میای سر قرار دویدن؟
دویدن... خیلی دوست دارم بیام ولی ساعتش خیلی زوده.
خیلی دودلم، ولی احتمالا میام چون فکر می‌کنم باحال میشه. آره.
به خاطر این-هیون میای؟
نه، فکر نمی‌کنم به خاطر یه نفر خاص باشه.
ولی شاید یه فرصت خوب باشه؟ راستش نمی‌دونم سرنوشت چی میاره، ولی فکر می‌کنم فرصت خوبیه برای شناختن یکی.
یه نفر اولویت داره، ولی هنوز بازه.
تو قرار دویدن، میونگ-اون ممکنه با کی ارتباط بگیره؟
پس فردا چی؟ معلوم شده کی میره و کی نمی‌ره؟
- تو میای؟ - آره، میام.
- (قرار دویدن) میای؟ - آره.
(میونگ-اون چی؟) من... من... قصد دارم بیام.
اگه صبح بیدار شدی و خواستی بیای، منو بیدار کن. با هم بریم.
الان سه نفر قطعا می‌رن، اگه دوتای دیگه هم بیان، میشه پنج نفر.
اگه اون دوتا هم بیان، میشه پنج نفر.
میونگ-اون و جی-وو، فقط کفش دویدنتونو آماده کنید.
میام سراغ تختتون.
تو خبرچینی.
(کی قراره دو ساعت دیگه سر قرار دویدن صبح زود بیاد؟) تو خبرچینی.
منم کنجکاوم. کی میاد؟
ولی ساعتش خیلی زوده.
مهم‌ترین چیز تو این قرار دویدن اینه که میونگ-اون میاد یا نه. اون کلیدیه.
الان دونگ-گون، این-هیون و دو-هیون، هر سه به میونگ-اون علاقه دارن. (برنامه دارن با میونگ-اون بدَونن؟)
میونگ-اون فردا میاد یا نه؟
احتمالا میاد.
فکر نمی‌کنم بیاد. منم فکر نمی‌کنم بیاد.
انگار از اون آدماییه که بقیه رو نگران می‌کنه.
فکر کنم میونگ-اون فقط چون خواب‌آلوده نمیاد. از اون تیپ آدمایی نیست که خیلی فکر کنه. (مهم نیست نگران باشه یا نه، احتمالا چون خوابه نمیاد zzz)
بعد از اون جریان عجیب شب اول،
هنوز خورشید طلوع نکرده.
شما دوتا باید برید.
این-هیون با زنگ ساعت ۵:۳۰ فوری بیدار شد.
فقط یه ساعت خوابیدی؟
تقریبا نخوابیده بود.
با چشم‌های خواب‌آلود شروع کرد آماده شدن برای قرار دویدن.
همین موقع دوباره زنگ خورد.
این بار زنگ ساعت دونگ-گون بود.
یه نگاه انداخت.
این-هیون نزدیک دونگ-گون موند.
بیدارش نکرد؟
فکر کرد.
این-هیون به چی فکر می‌کرد؟
خوبه؟
فردا میای؟ برای دویدن؟
آره، می‌تونم بیام.
بیا همدیگه رو بیدار کنیم.
اگه من بیدار نشم چی؟
دونگ-گون واقعا مصممه که بره سر قرار دویدن.
راستش... همیشه دونگ-گون، هم‌اتاقیم، رو رقیبم می‌دونستم.
آها، حسش کردم. فهمیدم.
پس بیدارش نمی‌کنه.
اولویت اصلی برای هر دوتاشون، میونگ-اونه.
خیلی بهش فکر کردم...
آه...
آخرش این-هیون دونگ-گون رو بیدار نکرد.
وای، وای! عجب!
همونطور که انتظار داشتم، خیلی سرد بود. من خوشم اومد.
وقتی پای قرار با میونگ-اون وسط باشه، این-هیون نمی‌تونه مهربون باشه.
زنگ ساعت هی می‌زد ولی دونگ-گون بیدار نشد.
دونگ-گون می‌تونه بره سر قرار دویدن؟
واقعا بیدارش نکرد؟
اگه من اینجوری سخت بیدار شم و رقیبم هم بیاد، خیلی حرص می‌خورم.
ولی اون هم‌اتاقیتِ.
خب که چی! قراره همیشگی همراهم باشه؟ من اینجام که همراهمو پیدا کنم.
دقیقا.
فقط کسیه که تو یه اتاق می‌خوابه.
دقیقا، دقیقا.
ها؟ ها! بیدار شدن؟!
کی بیدار شده؟
بی‌دلیل برگشت نگاه کرد.
۱۵ دقیقه مونده. کی با این-هیون میره سر قرار دویدن؟
دو-هیون میاد؟
۱۰ دقیقه مونده تا شروع قرار. نمی‌دونم چرا، ولی فکر کردم این آدم بیدار میشه.
آره، شنیدم زیاد می‌دوه.
کسی که می‌خوام ببینم کیم میونگ-اونه. اون روز گفت فکر می‌کنه، پس می‌خوام باهاش برم.
آه، منتظر میونگ-اونه.
دو-هیون هم منتظر میونگ-اونه. کلید اینجاست.
این دوتا مرد می‌تونن با میونگ-اون برن سر قرار دویدن؟
نه، ولی الان دیگه باید بیاد. دوتا آدم اینجان...! کاش بیاد.
کاش بیاد.
ها! خش‌خش!
ها؟ ها! این میونگ-اونه!
اومد بیرون.
اومد بیرون. باید میونگ-اون باشه.
میونگ-اون؟ میونگ-اونه؟ بالاخره...! وای، اگه اومده باشه خیلی باحاله.
کدوم دختر مجرد میره سر قرار دویدن با این-هیون و دو-هیون؟
رسید؟
ها؟ کیه؟ میونگ-اونه؟
کسی که میونگ-اون منتظرش بود، اومده؟ باید خودش باشه.
ها؟ چی؟ نه؟ دختری که برای قرار دویدن اومده...
سو-ها! اوه! سو-ها!
سو-ها! ای نا نا نا می! سو-ها! ای نا نا نا می! ای نا نا نا! سو-ها!
کسی که موقتا یادمون رفته بود، سو-ها!
آه، سوها هم با امید به دونگ-گون اومده بیرون.
چون هم‌اتاقیش بیدارش نکرد...
سوها صبح زود پرسید: «فردا میای بدوی؟» دونگ-گون گفت: «آره، میام.»
یه جور قول نانوشته بود. حتی بدون قول و قرار، نمی‌تونستم نیام.
می‌شه گفت یه کورسوی امید بود.
فکر کردم شاید بقیه هم یه کم دیرتر بیدار شن و بیان.
بیرون اومدن خودش سخت بود.
آه...
ساعت شش شد.
خب، تموم شد.
همین کافیه؟
هنوز فقط سه نفرن؟
آره، همینطوره.
نه! نیومدن. حالا چی کار کنیم؟
عجیبه.
ولی همه خواب موندن. همه.
وای.
آه، چی کار کنیم.
وای.
چون میونگ-اون نیومد، خیلی ناامید شدم.
امید داشتم بیاد، ولی نیومد.
رفته توی خواب عمیق...
چی کار کنیم؟
اگه جای این-هیون بودم، الان پشیمون می‌شدم.
آه، باید هم‌اتاقیمو بیدار می‌کردم.
برعکس، شاید الان هم‌اتاقی و میونگ-اون دارن توی خونه با هم وقت می‌گذرونن. وقتی من اینجام.
اوه!
به نظر من این آدم نمی‌دوه، داره با تمام سرعت می‌دوه.
اوه، نمی‌دونستم. با تمام سرعت می‌دوه و بعد برمی‌گرده خونه.
دقیقا.
هی.
الان نگاه کن به منظره. به هوا. وای.
آه، واقعا چی کار کنیم.
تقریبا... هر سه نفر پر از فکرن.
خیلی سخت بود صبح زود بیدار شدن و اومدن، ولی...
آه، همه‌چی بده. قیافه همه گرفته‌ست.
هیچ‌کس خوشحال نیست... واقعا.
چون گیر یه چیزی افتادن.
درسته. باید فکر کرد.
اوه، زرنگ بود. زرنگ.
امروز هم... یه امیدی داشتن...
خیلی علاقه داشتن.
گفتن زیادی علاقه داشتن، ولی...
نه، نه.
فکر می‌کردم صبح میونگ-اون رو ببینم...
حالا که اون انتظار کوچیک از بین رفته، چرا داریم... اینجا راه می‌ریم...
وای، تو همچین جایی کی دوباره فرصت دویدن پیدا می‌کنم؟
هی، هوای پر از فیتونسید (ترکیبات طبیعی گیاهان برای تصفیه هوا) خیلی خوبه.
وای~ عالیه.
آخ~
- فکر کنم خوب شد که اومدم. - آره، دقیقا.
واقعا قشنگه.
بچه‌ها، حال نمی‌ده؟
تازه شروع شده، واسه همین حس خوبی دارم.
آه، خیلی خوبه.
آره. اگه نمی‌دویدیم، نمی‌تونستیم اینجا بیایم.
دقیقا.
حتی تا استرالیا هم اومدیم.
هر لحظه خوشحال‌تر می‌شم.
وای، چه بامزه‌ست.
سوها، سرعت خوبه؟
آره! خوبه.
اینطوری راه رفتن، شاید یه چیزی پیش بیاد.
حتما.
می‌تونم یه دور دیگه بزنم؟ بچه‌ها؟
اوه، معلومه.
خب، بریم یه دور دیگه؟
پس یه دور سریع بزنیم.
وای!
بچه‌ها، برید و برگردید.
برید، بعد می‌بینمتون.
آه، خیلی خسته شدم.
دارین قدم می‌زنید؟ وای، چه قشنگه.
- حالت خوبه؟ - آره.
نه، ولی حتی اگه فقط یه کیلومتر بدوی، بهتره بیای و عرق کنی.
آه، خیلی خوبه.
خیلی سریع بود.
وای، خیلی تعجب کردم.
خوبه، راضیم. دو سه کیلومتر عالیه.
دقیقا.
اصلا پشیمون نیستم که اومدم.
درسته؟ (منظره هم) خیلی قشنگه. واقعا ارزش داشت بیام.
خورشید اینقدر شدیده؟
خورشید؟ اوه، ضدآفتاب.
چی بود؟
وای!
آره.
این لاس زدنه؟
چی بود این؟ انگار حال و هوا... با دویدن یهویی عوض شد...
خورشید؟ اوه، ضدآفتاب.
مرسی.
(این-هیون) آدم گرم و مهربونی به نظر میاد. بیشتر از اینکه احساسی بشم، دوست دارم باهاش حرف بزنم.
به نظر میاد سوها هم دلش بلرزه، نه؟
اگه من بودم، دلم می‌لرزید.
دقیقا.
مرسی که اولین خاطره رو با هم ساختیم. خیلی خوب بود.
فکر می‌کنید اونایی که بیدار نشدن هنوز خوابن؟
احتمالا، نه؟ اگه کسی صبحونه آماده کنه، خوش به حالشون...
به نظر من دونگ-گون حتما آماده کرده.
سوها کنجکاو بود یه روی جدید از این-هیون ببینه، پس این قرار بی‌ثمر نبود.
آشپزی.
آشپزی. آره.
کیه؟
اوه، دونگ-گون.
آه، فردا صبح بیدار می‌شم. همه زنگ‌هامو تنظیم کردم.
وای، چطور اینقدر خوب آشپزی می‌کنی؟
صبح بخیر. صبح بخیر.
برگشتی؟ آه.
ناراحت نیستی که بیدارت نکردم؟ نه، اصلا. واقعا نه.
آه، قبلا معذرت خواستم. جدی گرفتم. اینکه بیدارت نکردم، جدی گرفتم، درسته؟
چون خیلی عمیق خوابیده بودی. سه بار زنگ گذاشتم ولی کامل... آه، واقعا نمی‌تونستم بیدار شم. خب، چیزی نیست.
برو دوش بگیر بعد بیا بخور.
خیلی خوب آشپزی می‌کنه. نکنه داره روی یه اپ آشپزی کار می‌کنه؟
بیا این طرف بشین، داخل. الان خیلی گرمه.
باید رول تخم‌مرغ بخوری. وای.
وای، همه‌شو دونگ-گون درست کرده. همه‌شو.
رفت دوش بگیره. بعد از اینکه وظیفه‌شو انجام داد.
واقعا فقط غذا رو چید و غیب شد. وای.
سوپشم عالیه. دقیقا.
چطور رول تخم‌مرغ رو اینقدر ماهرانه پیچیدی؟
بیا تو. شخصیت اصلی امروز.
مرسی. واقعا مرسی. وقتی صبحونه آماده باشه، خیلی جذابه.
درسته. حتی هنوز دوش نگرفته، ولی اینطوری با دقت غذا درست کرده.
ولی اصلا خودنمایی نمی‌کنه، واسه همین بیشتر به چشم میاد. آروم. دقیقا.
خیلی خوشمزست. زودتر با هم بخوریم.
طعمش عالیه. ها؟
چی؟ چی شد؟
این رو آماده کردم که خبرش به اون دوست برسه. میونگ-اون. آره.
خیلی خوشم میاد.
آخرش یکی می‌گه: «وای، کی اینو درست کرده؟»
این یه برگ برنده‌ست. این آدم فقط آشپزی بلد نیست، خیلی هم به بقیه اهمیت می‌ده. امیدوارم بخورن و اینو بفهمن.
راستش یکی بود که می‌خواستم براش غذا درست کنم، ولی الان فقط بقیه دارن می‌خورن.
نمی‌تونم بهشون بگم یه تیکه رول تخم‌مرغ بذارن کنار.
آه، این همون رفیق دویدنه، نه؟
از امروز یه کم جدی‌تر می‌شه، نه؟ چون دیگه واقعا قراره دیت باشه.
ولی من... یه چیزی دارم.
اگه اون آدم اصلا حسی به من نداشته باشه چی؟
اون‌وقت من...
دیگه ادامه نمی‌دم. اصلا.
اینجا هم همینطوره...
اگه واقعا حس کنم دیگه هیچ فرصتی نیست،
دیگه هیچ تلاشی نمی‌کنم. (اگه طرف بی‌تفاوت باشه، دو-هیون بی‌خیال می‌شه؟)
یعنی نمی‌خوای وقت تلف کنی، درسته؟
آره، زود برمی‌گردم.
دقیقا.
احتمالا همینطوره.
یه نفر حذف شد.
ولی تو هنوز امتحان می‌کنی، نه؟
من خودم، یه بار دیگه امتحان می‌کنم...
فکر کنم تا جایی که بشه تلاش می‌کنم.
ولی اینجا نمی‌دونم باید تلاش کنم یا نه.
اینجا هم همین حسو دارم.
وقت هم محدوده.
اوه...
محبوبیت.
به نظر میاد این-هیون محبوب‌ترینه.
این-هیون خیلی محبوب میشه انگار.
خوب حرف می‌زنه، صداشم قشنگه.
شاید دو-هیون محبوب‌ترین بشه.
دوطرفه... اوه.
دارن همدیگه رو مهار می‌کنن.
در کل، آدمای آروم و جدی...
برعکس منن.
انگار روحیه رقابت خیلی بالا رفته.
دارن همدیگه رو مهار می‌کنن.
اولویت شماره یک دل من...
اولویت شماره یک اون دوتا هم...
برای من، مشخصه... میونگ-اونه.
(اتفاقا برای اونام میونگ-اونه.)
ولی از نظر شخصیت، مستقیم می‌رم سمت اولویتم.
منم همینطور فکر می‌کنم.
(پس کی جای کنار میونگ-اون رو می‌گیره؟)
یه جنگ روانی ظریف شروع شده.
اوه...
از صبح زود دل مجردها شلوغ شده بود.
سونگ-وو رفت سمت آشپزخونه.
دختری که با نگاه سلام کرد تو آشپزخونه...
چون بقیه نبودن، حسش فرق داشت. (جی-وو، نفر اول برداشت سونگ-وو.)
سلام. (جی-وو، نفر اول برداشت سونگ-وو.)
این دوتا همدیگه رو دیدن.
خوبی؟
خوبی؟ زودتر برو غذا بخور.
این دوتا به هم حس دارن. (حتی دیر اومدن، ولی صبحونه رو با نفر اول برداشتشون خوردن.)
کسی که موفق بشه، موفق میشه.
نرفتن دویدن، ولی فضا اینقدر خوبه.
با هم غذا خوردن.
- چون نرفتن دویدن، راحت خوابیدن و با هم صبحونه خوردن. - یکی دیگه غذا رو آماده کرده بود.
این دوتا دارن صبحونه‌ای که دونگ-گون درست کرده می‌خورن. بزرگ‌ترین برنده‌های امروز صبح همینان.
صبحونه‌ی هتل مجردها.
همه‌چی آماده‌ست. صبحونه‌ی هتل مجردها.
صبحونه‌ی هتل مجردها.
صبحونه‌ی دونگ-گون، صبحونه‌ی دونگ-گون.
صبحونه‌ی دونگ-گون.
ولی همین الان هوا رو چک کردم...
اینطوریه.
بارون میاد؟
داره می‌باره.
بارون میاد؟ آره، داره می‌باره.
کاش همینطوری بمونه.
وای، منظره اینجا محشره.
سونگ-وو می‌خواد هوایی که جی-وو دوست داره رو با دوربین ثبت کنه.
خیلی دلم می‌خواد برم عکس بگیرم...
عکاسی دوست داری؟
خیلی زیاد.
تو این موقع‌ها عکس بگیری واقعا قشنگ میشه.
هیچ نوری به پای نور طبیعی نمی‌رسه. (سونگ-وو یه چیز دیگه از جی-وو فهمید.)
دقیقا، دقیقا.
می‌دونم.
همین موقع، دختر مجردی که دیر کرده بود، وارد سالن شد.
کیه؟
زود بیا غذا بخور. (میونگ-اون، شخصیت اصلی صبحونه‌ای که دونگ-گون درست کرده.)
بالاخره میونگ-اون اومد. (میونگ-اون، شخصیت اصلی صبحونه‌ای که دونگ-گون درست کرده.)
خیلی دیر کرد.
شنیدم سه نفر از دویدن برگشتن.
از کجا برگشتن؟
نپرسیدم.
رفتن پارک، همون پارک.
واقعا؟
وای، همه اینا رو تو درست کردی؟ عالیه.
شنیدم صبح هم دونگ-گون درست کرده.
واقعا؟
پس الان دونگ-گون...
مثل مامان، درست کرده و رفته خوابیده.
مامان‌طور درست کرده و بعد خوابیده.
آه، خواب؟ الان دیگه خیلی خسته‌ست.
آره، باید بدونی.
درسته، من اینو ندیدم.
حیفه.
آه، اینجوری از دست هم در رفتن.
وای، اینجوری از دست هم در رفتن؟
نه، اینم یه جور زندگی با هم نیست؟
نیست؟
نه، امکان نداره. وای، امکان نداره!
وای، امکان نداره!
کی، کی اینو درست کرده؟
اینم اون درست کرده؟
نه، اینو درست نکرده، احتمالا از قبل بوده، نه؟ شاید؟ نمی‌دونم.
نه، اینطوری نیست.
نباید اینجوری اشتباه برداشت کنی. دونگ-گون از صبح زود چی کار می‌کنه...
ساندویچ هم درست کرده؟!
همه رو پیچیده و آماده کرده.
چون ساندویچاش خیلی خوشمزه‌ست...
وای، امکان نداره. کی اینو درست کرده؟ اینم اون درست کرده؟
اگه اینجوری باشه، دیگه واضحه.
این یعنی...
این یعنی یه اعتراف. یکی داره اعتراف می‌کنه. یکی اونجاست.
آره، این یه اعترافه. یکی اونجاست!
اگه اینجوری باشه...
دیگه واضحه...
تموم شد، تموم شد. دیگه تمومه.
یه پیام دیگه رسید.
اوه، یه اعلامیه‌ست.
چی؟ جدی؟
از کجا اومده؟
لطفاً تابلو اعلانات رو چک کنید.
خیلی کنجکاوم اولین قرار چی میشه. چی کار می‌کنن؟ آه...
چه سریع.
گفته بود جلوی کجا برید؟
گفته بود برید سمت استخر.
ببین.
اعلامیه رو دیدی؟
می‌رم جورابامو بیارم. آه.
میونگ-اون خیلی کند عمل می‌کنه. اوه اوه.
آه.
واسه همین اونایی که عجله دارن کلافه می‌شن. (از اون تیپ آدماییه که بقیه رو کلافه می‌کنه.)
اوه، خانما.
خانما، هرکدوم یه کلمه انتخاب کنید.
خانما، هرکدوم یه کلمه انتخاب کنید؟
کلمه؟
خانما.
کلمه...؟
قرار رندوم.
هرکدوم یه کلمه انتخاب کنید.
کلمه؟
من که...
آه، الان دارن انتخاب می‌کنن.
وای، چه باهوشن.
آها!
آره، این قرار رندوم وقتی شکل می‌گیره که دختر مجرد حیوانی رو انتخاب کنه که پسر مجرد برای خودش انتخاب کرده.
در کل سه تیم تشکیل میشه: دوتا تیم برای قرار دوتایی ۲ به ۲، و یه تیم برای قرار ۱ به ۱.
وای، چه جالب. اولین باره.
قرار رندوم با کلمه‌ها... آیا شانس می‌تونه تبدیل به سرنوشت بشه؟
این قانون خیلی بامزه و جالبه، بیاید یه کم خودمونو معرفی کنیم.
هرکسی یه حیوان بگه که می‌تونه نماینده‌ش باشه.
آه، حیوان؟ حیوان.
من که انتخابمو کردم، بذارید بقیه اول بگن...
یکی داری؟ چه حیوانی هستی؟
من بابونم (میمون بزرگ با پوزه دراز).
آره، آره. همیشه.
من بیشتر شبیه چی‌واوا هستم.
آه، چی‌واوا.
آره، آره، آره.
اوه، آره، آره.
من شترم؟
شتر؟ شتر.
شتر؟
به خاطر خط لبمه.
آره، آره.
منم چون خط لبم بلنده، هاها.
قبل عمل یا الان؟
بگیم الان.
قبل عمل؟
قبل عمل می‌گفتن شبیه پانگولینم (حیوان فلس‌دار شبیه مورخور).
پانگولین.
دوران پانگولین، بیست و خورده‌ای سال پیش.
اون موقع به خاطر یه عکس می‌گفتن شبیه پانگولینم.
در هر حال، اگه یه روز با هم باشیم، کم‌کم می‌فهمیم کی به کیه.
حالا ببینیم کی شخصیت اصلی این کلمه میشه.
بعضیا هیجان دارن، بعضیا پر از نگرانی.
بعد انتخاب چی کار کنیم؟
این رو بکنیم؟
بکنیم؟ نه؟
بکنیم؟
(همه مردد بودن جلو برن.) من می‌کنم.
اوه!
من می‌کنم.
شجاع باش.
سوها اولین کسی بود که یه کلمه رو کند.
متعجب.
انتخاب سوها.
گفتم شبیه گلدن رتریورم (سگ مهربون و اجتماعی)، این همونه که گفتم. این مال منه. تازه انتخابش کردم.
گلدن رتریور صادق ♡ سوها
بقیه کلمه‌ها رو زودتر نگاه کنید.
(پسرها هم دارن نگاه می‌کنن.)
کاش نفر اول انتخابم منو انتخاب کنه.
فقط باید بکنیم؟ همین؟
چی کار کنم؟ اینو انتخاب کنم؟
جی-وو و آ-روم همزمان دست دراز کردن.
کسی که می‌خوام باهاش قرار بذارم جی-ووه.
چی کار کنم؟ باید همینو انتخاب کنم. نمی‌دونم.
یه‌وون هم سریع اضافه شد.
چی کار کنم؟ باید همینو انتخاب کنم. نمی‌دونم.
سه کلمه تو یه چشم به هم زدن انتخاب شد.
پلنگ پرشور ♡ جی-وو
مالتیز (سگ کوچک سفید خانگی) شبیه مرد ♡ آ-روم
اسب سفید مثبت ♡ یه‌وون
جانگ سوها، هان یه‌وون، هان جی-وو، جو آ-روم چهار کلمه رفت.
چشم‌ها سریع دنبال انتخاب دختر مجرد رفت.
اوه؟ فقط یکی مونده؟
کلمه باقی‌مونده.
یکی مونده. میونگ-اون!
دیگه حق انتخاب نداره.
میونگ-اون دیر رسید.
اینجا، اینجا. بیا. میونگ-اون، یکی مونده.
اشکالی نداره.
وای، یه سمور دریایی!
من عاشق سمورم!
سمور قابل اعتماد.
سمور قابل اعتماد ♡ میونگ-اون
کی صاحب این کلمه‌ی سرنوشت میشه؟
نتایج قرار رندوم.
آره.
تقریباً همزمان انتخاب کردیم.
واقعاً.
ولی دیگه چیزی نمونده.
آه.
سمور قابل اعتماد.
سمور قابل اعتماد، همون تیپی که من دوست دارم.
به نظرم اون سمور قابل اعتماد دو-هیونه.
اوه، جدی؟
جدی؟ چرا؟
به نظر نمیاد. واقعا شبیه نیست، نه؟
شبیه مالتیز نیست؟
(دو-هیون) شبیه مالتیز نیست؟ (سگ کوچیک سفید خانگی)
چی گفتی، چی گفتی، چی گفتی؟
چه کلمه‌ای گفتی؟
چی گفته شد؟
کلمه قبلاً گفته شده. رازه~
سمور قابل اعتماد.
چرا سمور رو انتخاب کرد؟
ولی اوپا اصلاً شبیه سمور نیست.
اوپا شبیه سمور نیست.
بازم گفت اوپا.
وقتی داشت شوخی می‌کرد.
دلم لرزید. خوشم اومد. دلم لرزید.
گوشاش قرمز شدن.
خوشم اومد.
این یه جور لاس زدن نیست؟
چرا، لاس زدنه. آره.
لاس زدنه.
دیروز اشتباه بود، ولی دوبار پشت سر هم گفت «اوپا»، یعنی به فکرشه.
چرا یهو گفت اوپا؟
از عادت.
چرا یهو گفت اوپا؟
ببخشید.
می‌تونم الان وارد بشم؟
وای نه. چرا اینجوری شد؟
اوه، حالت عروسک چی شد؟
ولی میونگ-اون شبیه سموره.
سمور بامزه.
خیلی وقتا اینو بهم می‌گن.
آه.
سمور.
وای! ولی سوها خودش رتریوره (گلدن رتریور = سگ مهربون و اجتماعی).
آره، منم همینطور.
آره، منم رتریورم.
توی مصاحبه قبلی گفته بودم پلنگم.
واقعا؟
چه جالب.
اون گفته بود پلنگه، منم گفته بودم گلدن رتریورم (سگ مهربون و اجتماعی).
واقعا؟
خودش؟
آره.
خیلی عجیبه.
منم.
واسه همین چیزی رو انتخاب کردم که جذبم می‌کرد.
احتمالا.
توئی؟
(مالتیز شبیه مرد) توئی؟ (مالتیز = سگ کوچیک سفید خانگی)
کی می‌دونه~
پس صد بار انجامش بده.
اگه مطمئنی، یه سورپرایز میشه.
رسید.
رسید؟
آره، رسید.
چی رسید؟
بگید سمور قابل اعتماد بلند شه.
اوه!
سمور، بلند شو.
بلند شو.
وای.
همین الان.
جلوی همه؟
اصلا انتظارشو نداشتم.
سمور قابل اعتماد کیه؟
باید یکی از این سه نفر باشه.
کی می‌تونه باشه؟
کیه؟ بلند شو.
زود بلند شو.
آه!
آه، ولی این منم، نه؟
این منم، نه؟
وای، عالیه.
هی، اینطوری.
واقعا؟
واسه همین فرق داره. هاها، خیلی خنده‌داره.
خیلی خوشحالم.
دارم تلاش می‌کنم.
این تویی، من واقعا این سمور قابل اعتماد رو دوست دارم، خیلی دوست دارم. هی می‌گه اینو.
سمور قابل اعتماد. خیلی بامزه‌ست.
خیلی بامزه‌ست. همینطوری.
حرفایی که به سمور زده شد.
چون می‌دونستم خودمم، ته دلم خیلی خوشحال شدم.
نتیجه‌ی خوشحال‌کننده برای دو-هیون.
آه... یه حس پشیمونی دارم.
کسی که انتخاب اولم بود، تو لحظه‌ی حساس که هر ثانیه مهم بود، وقتی باید حدس می‌زدم طرف مقابلم چی می‌خواد، اونجا نبود.
خیلی دلم می‌خواست برم سمتش و برش گردونم.
آخرش فقط تونستم نگاه کنم که میونگ-اون کلمه‌ی باقی‌مونده رو انتخاب کرد.
حس پشیمونی خیلی زیاد بود.
مالتیز شبیه مرد، لطفاً بلند شو. (مالتیز = سگ کوچیک سفید خانگی)
آ-روم مالتیز رو انتخاب کرد و دونگ-گون که کنارش بود...
چی؟ چرا اینجوری نشستی؟!
این دیگه چه لباس ستیه؟!
آره، لباس ست عاشقونه‌ست.
ولی قشنگ به هم میان، نه؟ چون لباساشون شبیهه. آ-روم و دونگ-گون هم به هم میان، نه؟
عجیبه. وای، مورمور شدم. تازه کنار هم نشستن.
چی شده؟
بیاید دوتایی هم امتحان کنیم، فان میشه.
خوبه، نه؟
چهار نفر با هم میرن قرار. وای، این دیگه چیه! خیلی باحاله!
آه، اینطوری؟ آها.
آه...
نمی‌دونم باید بگم خوش‌شانس بودم یا نه، ولی اینکه با میونگ-اون که انتخاب اولم بود می‌رم، خیلی خوبه.
نتیجه‌ی قرار رندوم: قرار دوتایی ۲ به ۲. برای دونگ-گون خیلی خوب شد، نه؟
پلنگ پرشور، لطفاً بلند شو. این منم.
جی-وو پلنگ رو انتخاب کرد، حالا جفت سرنوشتیش کیه؟
باید بلند شه. پلنگ پرشور سونگ-ووه.
بازم؟ وای... اینجا واقعا رستوران زوج‌هاست، درصد تطابق خیلی بالاست. حدس می‌زدم پلنگ باشه.
وای، عالیه! این دوتا هی به هم وصل می‌شن. خیلی به هم میان. این سرنوشته.
ارتباط سرنوشت‌ساز جی-وو و سونگ-وو از همون انتخاب اول.
خیلی خوشحال بودم.
خوشحال و عجیب.
کسی که انتخاب شد سونگ-ووه بود، یه لحظه‌ی رندوم تبدیل شد به سرنوشت.
خیلی عجیبه، منم گفته بودم پلنگم.
چون از اول جی-وو بودم. فکر کنم خیلی خوبه.
حیوانات رو دوست داره. خیلی حس قوی‌ایه.
وای، این چه لباسیه؟
آره.
واقعا؟ واقعا اینو گفتن؟
آره، واقعا؟
وای، شما دوتا چه لباسی پوشیدین؟
راستشو بخوای، حتی لباس و نشستن‌شونم خنده‌داره، نه؟
وای، عجیبه. چرا لباساشون اینجوریه؟
اسب سفید مثبت.
نوبت اسب سفید مثبته.
بلند شو.
هی-جونگ، اسب سفید، خیلی طبیعی بلند شد.
وای!
عالیه.
آره، همه‌چی مشخص شد.
هی-جونگ هم یه‌وون رو انتخاب کرد.
درسته.
یه‌وون مثل یه گل بهاریه، حس خوب میده، واسه همین جذبش شدم.
فکر می‌کنم یه فرصت خوب نصیبم شده، همه‌چی عالیه.
اوه.
پس یه‌وون هم گزینه‌ست. آره.
چهار نفر با هم می‌ریم.
آه، پس با یه ماشین.
چهار نفر با هم حرکت می‌کنن.
آره.
اینطوری؟
اوه، با سونگ-وو هم می‌ریم، ها.
یه‌وون هم هست، ها.
درسته.
بلند شو لطفاً.
این-هیونگ، داریم راجع به چی حرف می‌زنیم؟
یه نگاه.
ببینیم چقدر صادقه.
اوه، اینجا قراره ۱ به ۱ باشه.
آه، چه فان.
واقعا. چه عجیبه.
وای، خیلی فان شد.
همه رسیدن.
فکر کنم کنجکاو بودم ببینم دل سونگ-وو چی میگه.
خیلی می‌خوام اذیتش کنم.
صبر کن، اینجا هم.
وای.
وای، خیلی کنجکاوم.
عالیه، عالیه، عالیه.
میونگ-اون، لازم نیست چیزی بگی، خودش خیلی خوبه.
عجیبه که هی بهش فکر می‌کنم. اون تصویرها.
بادگیر و درست حسابی.
انگار یه رقیبه.
شوخی نیست.
ها؟
لطفاً نفر دوم انتخاب اولت رو اعلام کن.
بیشتر از همه کنجکاوم بدونم نفر دوم میونگ-اون کیه.
یه طرف دلم می‌خواد من باشم.
من اینجام.
ها؟
واقعا؟ وای!
الان من...
ها؟ اوه، جدی؟ چه سورپرایزی.
آه، شغلم اینه که...
ها؟ اوه!
وای، عالیه!
آه، خیلی فان شد.
°• برای تماشای برنامه‌های بیشتر به کانال‌ تلگراممون سر بزنین •° °• [@programmkorean] •°